Tłumaczenia zwykłe (nieprzysięgłe) obejmują dowolny temat. Osoba podejmująca się takiego tłumaczenia powinna stosować się do obowiązujących praw rynku. Tłumacz nie musi robić dosłownego tłumaczenia (bywa to trudne ze względu na specyfikę danego języka), niemniej tekst w docelowym języku powinien oddawać sens, treść i formę wersji oryginalnej.
Tłumaczenie zwykłe może dokonywać w sumie każdy znający dany język oraz posiadający odpowiednie umiejętności korzystania z komputera, przede wszystkim programów do edycji tekstu (narzędzia te posiadają statystyki na bieżąco aktualizujące ilość wprowadzanych znaków, co ułatwia rozliczenie z klientem).
Tłumaczenia specjalistyczne (przysięgłe) różnią się przede wszystkim stopniem odpowiedzialności za przekładany tekst. Dotyczą dokumentów urzędowych, posiadających moc prawną, które mają ją zachować, tj.: akty urodzenia, zawarcia związku małżeńskiego lub zgonu, dokumenty rejestracyjne pojazdu, świadectwa (pracy, zakończenia etapu edukacji itp.) czy inne ważne zaświadczenia. Tłumaczenie specjalistyczne muszą być wierne i oddawać treść, sens oraz formę oryginału. W tym przypadku wymagane są potwierdzenia rzetelności danego tekstu – okrągły stempel z imieniem i nazwiskiem tłumacza, wskazanie języków do których tłumaczeń jest uprawniony, jak również oraz pozycję tłumacza na liście tłumaczy przysięgłych). W przypadku poniesionych przez klienta strat w wyniku nieprawidłowości tłumaczenia, może on dochodzić swoich praw i domagać się od tłumacza odszkodowania w toku postępowania cywilnego.
Najbardziej wyraźna jest różnica w cenie za usługi tłumacza zwykłego i przysięgłego. Ceny różnią się w zależności od języka tłumaczenia, jak również długości czy szczegółowości tekstu. Jednostkę rozliczeniową zwykłych tłumaczeń stanowi tzw. strona rozliczeniowa w wymiarze 1800 znaków (litery, cyfry, znaki przestankowe i przeniesienia itp. – liczonych ze spacjami), natomiast w tłumaczeniu przysięgłym – 1125 znaków.
Artykuł napisany we współpracy z Turbo Tłumaczenia – tłumaczenia online.
